4
ซ้อมหนัก
เช้าวันจันทร์อันแสนทรมานมาถึงแล้ว
ฉันยังนั่งจมปุ๊กอยู่บนที่นอนเช่นเคย
จนกระทั่งยายมาเคาะประตูห้องบอกให้ฉันไปอาบน้ำแต่งตัว
เตรียมตัวไปเรียนตามภาระหน้าที่ที่มีอยู่น้อยนิด
วันนี้แม่กับแด๊ดจะเดินทางกลับอังกฤษแล้วเพราะว่าเพิ่งได้ข่าวจากเลขาของแด๊ดว่ามีงานด่วนเข้ามา
ทั้งสองท่านจึงต้องรีบกลับ แต่การกลับครั้งนี้ทำให้ฉันใจหายไม่เบา
เพราะแม่บอกว่าเป็นโปรเจคยาวกว่าจะได้กลับคงอีกหลายเดือน
นี่ฉันต้องกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นอีกแล้วงั้นเหรอ พอคิดๆไปคิดๆมา
น้ำตามันดันไหลออกมาดื้อๆ
มีที่ไหนกันที่พ่อกับแม่มาอยู่บ้านด้วยแค่ไม่กี่วันก็ต้องกลับไป โดยที่ไม่สนใจว่าความรู้สึกของฉันจะเป็นอย่างไร
ความอัดอั้นที่มีในใจฉันมันทะลักออกมาแล้ว
แต่ฉันควรจะเก็บมันไว้ไม่ควรให้มันมาบั่นทอนกำลังใจของแม่กับแด๊ดที่กำลังจะกลับไปทำงาน
บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่านี่ท่านทั้งสองไม่เคยห่วงฉันกับยายเลยหรือไง
ปล่อยให้อยู่กันสองคนในบ้านหลังใหญ่โต กับหมาตัวเมียอีกหนึ่งตัว
ท่านคงจะคิดว่ามันปลอดภัยสำหรับฉันและยายมากสินะ
ฉันเดินลงมาจากห้องด้วยตาที่แดงก่ำเพราะร้องไห้ตอนที่อาบน้ำ
วันนี้ต้องออกบ้านเช้าเป็นพิเศษเพราะต้องแวะไปส่งแม่กับแด๊ดขึ้นเครื่องที่สนามบินด้วย
ฉันไม่อยากให้มีบรรยากาศแบบนี้เลย ความรู้สึกมันเศร้าสุดๆไปเลย
“ดาร์ลิ๊ง หนูคิดอะไรอยู่หรือเปล่าลูก”
แม่ถามฉันซึ่งนั่งทำหน้างออยู่ที่เบาะหลังของรถ จะอะไรก็ช่างเถอะ
ตอนนี้ฉันน้อยใจแม่กับแด๊ดมากที่มาทำให้ฉันอบอุ่นเพียงแค่ไม่กี่วัน
แล้วก็มาจากไปง่ายๆแบบนี้
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูแค่รู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อยน่ะค่ะ”
ฉันเลี่ยงตอบคำถามแม่ไปส่งๆ
เพราะถ้าหากพูดอะไรมากไปกว่านี้ฉันคงจะต้องร้องไห้ออกมาอีกเป็นแน่
ฉันส่งแม่กับแด๊ดที่สนามบินเรียบร้อยก็ขับรถมาที่โรงเรียนทันที
ฉันไม่อยากจะอยู่นานให้ต้องลำบากใจจึงตัดสินใจบอกลาท่านทั้งสองมาทันที
ฉันไม่ได้เล่าให้ท่านฟังว่าฉันจะต้องทำอะไรในงานเปิดโลกกิจกรรมซึ่งจะจัดขึ้นในวันศุกร์ที่จะถึงนี้
ฉันมีเวลาซ้อมร้องเพลงกับวง Mission บ้าบอนั่นแค่สี่วัน
และแน่นอนว่าฉันจะต้องเริ่มซ้อมจากวันนี้เป็นต้นไป
ฉันจะต้องเจอกับคนแปลกหน้าร่วมชะตากรรมเป็นวันแรก ไม่อยากจะคิดว่ามันจะเละสักแค่ไหน
เพราะฉันไม่ใช่คนจำพวกเข้ากับใครได้ง่ายๆ หรือมีอัธยาศัยดีเลิศ เย็นวันนี้แล้วสินะ
แล้วฉันจะกังวลอะไรมากมายนะ
ทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของฉันหรอกที่จะร้องเพลงให้มันไม่เพี้ยน
หรืออะไรๆหลายๆอย่าง แต่สิ่งที่ฉันกังวลคือทำไมชื่อนักร้องนำมันคุ้นๆ ชวนหวั่นใจ
ทำไมฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆ แต่ก็ช่างเถอะ
มันคงเป็นแค่ความรู้สึกบ้าบอของฉันเท่านั้นแหละ
ฉันนั่งเรียนกึ่งหลับผ่านช่วงเช้ามาได้อย่างทุลักทุเล
เนื่องจากวันนี้ตื่นเช้าเป็นพิเศษ และตอนนี้ฉันก็นั่งอยู่ที่แคนทีนประจำโรงเรียน
ซึ่งวันนี้ฉันก็รีบกินเหมือนเดิม หากแต่ต่างตรงที่ว่า
วันนี้ฉันไม่ได้รีบไปที่โบสถ์ เพราะฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่ ATS Café ต่างหาก
ฉันคงต้องเอาตัวรอดจากคาบบ่ายด้วยการเสพคาร์เฟอีนสักหน่อย
ไม่เช่นนั้นฉันคงจะหลับให้ครูสอนภาษาฝรั่งเศสด่าฉันอีกเป็นแน่ แต่ทำไมเส้นทางไปยังทุกสถานที่ในโรงเรียนจะต้องผ่านลานรูปปั้นเทพีด้วยนะ
“จ๊ะเอ๋!!!!”
“กรี้ดดดดดดดด!!!” ใครมาเล่นตลกกับฉันกันเนี่ย
ฉันจะฆ่ามานนนนนนนนนนนนน
“นี่เธอ ขวัญอ่อนขนาดนี้เลยเหรอ ฉันขอโทษ” นายน้ำมนต์
นายนี่มันปีศาจชัดๆเลย เล่นบ้าบออะไรของนายเนี่ย
“จะไปไหนเหรอ ขอไปด้วยคนสิ ไม่มีเพื่อนอ่ะ”
ทำผิดแล้วยังมีตีหน้าซื่ออีกนะ
“ฉันจะไป คาเฟ่ นายจะตามไปด้วยทำไม” เออ
แล้วฉันจะบอกนายนี่ไปทำไมว่าฉันจะไปคาเฟ่ หึหึ นี่ฉันโง่หรือบ้ากันนะ
บอกได้เลยว่าหมอนี่มันไม่ธรรมดา
แต่เธอก็ชอบปล่อยให้นายนี่มาวุ่นวายกับชีวิตเธอเหลือเกินนะ ดาร์ลิ๊ง
“พอดีเลย ฉันว่าจะไปหากาแฟดื่มสักหน่อย งั้นไปกันเถอะ
เดี๋ยวจะหมดเวลาพักเที่ยงเอาซะก่อน” พูดจบนายนี่ก็คว้ามือฉันเดินไปหน้าตาเฉย
เนียนไปนะ นายอย่าหวังว่าฉันจะยอมเหมือนครั้งที่แล้วอีกนะ ><
“นี่นาย ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่อยากตาย!!”
ฉันพูดพร้อมกับยกกำปั้นน้อยๆอีกข้างของฉันขึ้น
นายนั่นทำท่ายกมือขึ้นเหนือหัวสองข้างเป็นเชิงว่ายอมแพ้ทันที
โอเวอร์แอคติ้งมากขอบอก ตะแต่...
“เฮ้ย ย ย เธอยิ้มให้ฉันด้วย ครั้งแรกเลยนะเนี่ย” บ้าจริง
ฉันเผลอยิ้มให้หมอนี่งั้นเหรอ ไม่จริงหรอก
แล้วทำไมฉันต้องเผลอหน้าร้อนแบบนี้ด้วยนะ หัวใจบ้ามันก็ดันมาเต้นรัวเอาอะไรตอนนี้ >//<
ฉันรีบเดินจ้ำอ้าวมาจนถึง
ATS Café แต่ไร้ซึ่งเงาของคนหน้ามึนตามมา
แต่พอฉันลองมองออกไปทางด้านนอกร้านฉันกลับเห็นนายนั่นยืนคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ฉันจำได้ว่าเป็นเจ้าหญิงของห้อง 12B แต่จำชื่อไม่ได้ ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆแบบนี้กันนะ
มันอึดอัด หายใจไม่สะดวกยังไงไม่รู้ แต่ก็ช่างมันเถอะ
หมอนั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย รีบสูบคาปูชิโน่ผ่านหลอดดัง ปื้ดๆ
แล้วกลับไปเข้าห้องเรียน นายนั่นจะอยู่กับใครก็ช่าง อาจจะเป็นแฟนกันก็ได้นะ
ก็มีปัญญาหาแฟนได้สวยดีนี่นา แล้วทำไมจะต้องมาเดินตามตูดฉันต้อยๆ ทุกวันด้วย
หรือฉันแค่คิดไปเอง...นั่นสินะ
ฉันคงคิดเข้าข้างตัวเองว่าหมอนั่นมาตามฉันทั้งๆที่มันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆก็ได้
เวลาเรียนช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว
และตอนนี้ฉันก็นั่งจมปุ๊กอยู่ที่ห้องชมรม
เพราะวันอังคารคาบสุดท้ายจะเป็นคาบชมรมของโรงเรียนฉัน แล้วทำไมฉันต้องมานั่งรอไอ้วงดนตรีบ้านี่ด้วยนะ
อันที่จริงน่าจะมีจิตใต้สำนึกซะบ้างไม่ใช่ให้คนอื่นเขารอแบบนี้
“ดาร์ลิ๊ง แกดูสิ เรียวคุงมือกีต้าร์มาแล้ว อร๊ายย ย ><//”
จะอะไรนักหนาก็แค่ผู้ชายหน้าตา.....แบบการ์ตูนญี่ปุ่น หน้าใส ผมสี...เอิ่ม
ผมนายนี่สีอะไร ใครก็ได้บอกฉันที เหอะ!!! เหลืองอ๋อยเชียว -_-‘ อันที่จริงฉันก็พูดเกินไป
สีผมนายนี่สีน้ำตาลอ่อนอมส้มขับกับผิวขาวๆของนายนี่จนผู้หญิงอย่างฉันชักจะอิจฉาซะแล้วสิ
แต่เสียงงุ๊งงิ๊งๆ ข้างๆหูฉันนี่สิ น่ารำคาญชะมัดเลย
“นี่ๆๆๆ นั่นไง เปอร์เซียขัญใจของฉัน เธอสังเกตที่เบสหมอนี่นะ
ฉันเพิ่งเห็นว่าเขาไปแอบติดสติ๊กเกอร์สีเงินรูปตัว s แหละ
ทำไมต้องตัวเอสนะ ฉันล่ะแปลกใจจริงๆ เธอสืบให้ฉันทีสิ น๊าดาร์ลิ๊ง”
เรื่องอะไรฉันจะเอาตัวเองไปพัวพันกับคนพวกนี้ล่ะ
ดูท่าทางนายเปอร์เซียกับนายเรียวอะไรนั่น ท่าทางจะเฟรนลี่มากเลย ตั้งแต่เดินเข้าห้องมา
ฉันเห็นแจกยิ้มได้ตลอดเวลาเลย แต่พอนั่งไปได้ไม่นาน
ยัยตัวที่นั่งข้างๆก็เริ่มสะกิดฉันหนักเข้าจนฉันชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
“แก๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นั่นไง นักร้องนำของวงมาแล้ว อ๊ายยยยย หล่อที่สุดอ่ะ
ฉันอยากจะเป็นลม” ฉันได้แต่นั่งกลอกตาไปมา เพราะเอือมระอากับอาการบ้าผู้ชายจนออกนอกหน้าของเพื่อนฉัน
มันจะหล่อลากใส้อะไรนักหนากันกะอีแค่นักร้องนำของวงดนตรีประจำโรงเรียน
ไหนขอพี่ดูหน้าหน่อยสิน้อง จะขนาดไหนเชียว ถ้าหล่อมากนะ พี่จะจีบเป็นแฟนเลยเอ้า
และทันทีที่ฉันหันไปมองก็ต้องช็อกทันที เพราะ.....
O_O!!! “นะ นะ นายน้ำมนต์ นายมาที่นี่ได้ยังไงกัน!!!”
นี่อย่าบอกนะว่านายนี่คือคู่ซ้อมของฉัน เป็นไปได้ยังไงกัน
นายนี่ไม่น่าจะเป็นนักร้องได้หรอกน่า
ดูจากท่าทางแล้วไม่มีตรงไหนเลยที่บอกว่านายนี่เป็นนักร้อง
“ก็ฉันเป็นนักร้องของวง ฉันก็ต้องมาซ้อมสิ” ไม่นะ...ใครก็ได้บอกฉันทีว่านายคนนี้โกหกฉันอยู่
ครูขาหนูขอถอนตัวทันไหมคะ T^T
การซ้อมเป็นไปอย่างราบรื่น
(เหรอ) ฉันไม่มีสมาธิเลย จำเนื้อเพลงไม่ได้ จำคีย์เพลง โน้ตเพลงต่างๆก็ไม่ได้ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
เพราะทุกครั้งที่ฉันอ้าปากร้องตอบกับนายปีศาจน้ำมนต์นั่น ทำไมใจฉันต้องสั่น
ทำไมหน้าฉันต้องร้อน จนทุกคนต้องหยุดซ้อมเพราะนักร้องนำไม่สามารถนำวงให้ไปรอดได้
พระเจ้าขา ถ้าตอนนี้กำลังกลั่นแกล้งหนู ได้โปรดเถอะค่ะ หยุดแกล้งหนูเถอะ
หัวใจหนูมันรับไม่ไหวแล้ว -/\-
...............................................
ปล. มาช้าดีกว่าไม่มา จริงมั้ยคะ? ฮิๆๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น